Η δική μου οπτική γωνία

Home Alone #1

2011-05-28T04:00:00.003+03:00

Πρώτο βράδυ μόνη μου... και δεν ξέρω πώς θα περάσει... Έφυγε και με άφησε εδώ μόνη!
Να πω την αλήθεια δεν περίμενα ότι θα ήταν τόσο άσχημα, αλλά τελικά δεν περνάνε οι ώρες με τίποτα... και πρέπει να περάσουν 10 μέρες!
Το πρωί που έφευγε σηκώθηκα και γω μαζί του. Περίμενα να φύγει. Μετά απο λίγο ξαναπήγα στο κρεββάτι. Ξάπλωσα με το κινητό στο χέρι μήπως και με πάρει ενώ θα περιμένει την πτήση του. Με πήρε ο ύπνος... Χτυπά το τηλέφωνο, το σηκώνω. Η πτήση του ακυρώθηκε και πρέπει να περιμένει 2,5 ώρες για την επόμενη. Μαλακία, έπρεπε να είχα πάει μαζί του να παίρναμε εκεί μαζί πρωινό... Μιλάμε άλλες δυο φορές στο τηλέφωνο μέχρι να φύγω από το σπίτι. Πηγαίνω στο εργαστήριο και περνάω 4 ώρες μεσα στο άγχος για τη δουλειά που πρέπει να βγάλω. Εκεί ξεχνιέμαι, δεν τον σκέφτομαι συνέχεια. Επιστρέφω σπίτι στις 5. Το σπίτι είναι άδειο... κανείς να με περιμένει, κανείς να με φωνάξει "πιτσούνι" μόλις ανοίγω την πόρτα, κανείς να με εκνευρίσει, κανείς να μου γκρινιάξει...
Από εκείνη τη στιγμή μέχρι τώρα η ώρα κυλά αργά και βασανιστικα. Έχω έναν κόμπο στο στομάχι και εκείνος έχει ακόμα 6 ώρες πτήση.
Και το χειρότερο, έχουμε τριήμερο εδώ! Τρεις ολόκληρες μέρες χωρίς δουλειά...να σκέφτομαι μόνο εσένα. Πώς θα περάσει? Αγάπη, έλα πίσω να κάνουμε βόλτες με ποδήλατα (κερνάω εγώ)!
Μου λείπεις! Σ'αγαπάω...

Χρόνια Πολλά!

2011-04-24T18:01:00.003+03:00

Δεύτερη φορά Πάσχα μακριά από τους γονείς και έπρεπε να βάψω αυγουλάκια μόνη μου...
Χρόνια πολλά σε όλους! και πάνω απ'όλα υγεία!

New York City

2011-01-19T11:27:00.001+02:00

Μπράβο αγάπη!
Σου πήρε περίπου 6 μήνες αλλά τελικά έκανες ανάρτηση! :p

Οι γυναίκες είμαστε τρελές... αλλά μερικές είναι υστερικές!

2010-12-28T19:09:00.001+02:00

Οι γυναίκες φίλες μου πάντα ήταν λίγες, κυρίως έκανα παρέα με αγόρια.
Οι άντρες είναι συνήθως ακομπλεξάριστοι, μιλάνε για τα πάντα και δεν σχολιάζουν αρνητικά ότι και να ακούσουν. Είναι γενικώς πιο εχέμυθοι και δε νιώθουν ζήλια για τους φίλους και τις φίλες τους.
Πάντα είχα άντρες φίλους και ποτέ δεν ένιωσα κάτι ερωτικό για εκείνους, ήταν φίλοι μου οι συγκεκριμένοι.
Τα τελευταία χρόνια είχα αρχίσει να επενδύω στη φιλία μου με μια κοπέλα. Την ήξερα από μικρή, από πολύ μικρή. Ε, ήμασταν και οι δύο σε μακροχρόνιες σχέσεις, τι προτιμότερο από το να κάνουμε παρέα ζευγάρια... Ίσως αυτός να ήταν κύριος ο λόγος που έκανα μαζί της παρέα....
Φέτος τα Χριστούγεννα συνειδητοποίησα ότι η κοπέλα είναι τρελή και κομπλεξικιά, πολλά κόμπλεξ! Συνέβαιναν πράγματα, αλλά εγώ δεν τα έβλεπα. Μάλλον έκανα πως δεν τα έβλεπα!
Μέχρι που τα έδειξε εκείνη ξεκάθαρα, με τον χειρότερο τρόπο...
Οι γυναίκες είμαστε τρελές...
αλλά μερικές είναι υστερικές, παρανοϊκές!
Δεν καταλαβαίνω πως είναι δυνατόν κάποιος που σε γνωρίζει από όταν θυμάται τον εαυτό του, τελικά να μην σε ξέρει καθόλου...
Απλώς μετανοιώνω για τις ώρες που ξόδεψα μιλώντας μαζί της, για τις στιγμές που ένιωθα άσχημα κάνοντας δικά μου τα δικά της προβλήματα...
Και μου τα έλεγαν... μου τα έλεγες και συ αγάπη, αλλά εγώ δε σου έδινα σημασία...
Στεναχωρήθηκα... Με πείραξε πολύ. Ίσως, όμως, να είναι καλύτερα έτσι...

in D.C.

2010-11-18T05:49:00.007+02:00

Περίμενα, περίμενα, περίμενα...
Πέρασε ένας μήνας, πέρασαν δύο μήνες, πέρασαν και τρεις μήνες...
Τελικά την έκανα μόνη μου την ανάρτηση. :p

Η πρώτη μας βόλτα στη Nation's Capital... :*

I hate, Hate, HAte, HATe, HATE you!

2010-11-12T05:32:00.000+02:00

Σας έχει τύχει ποτέ να μισείτε έναν άνθρωπο χωρίς να τον έχετε γνωρίσει ποτέ σας;
Να ακούτε το όνομά του και να βγάζετε καντήλες;
Να τον φέρνετε στο μυαλό σας και να σας χαλάει τη μέρα;
και όλο κάτι να συμβαίνει και να έρχεται στο προσκήνιο παρόλο την απουσία του;
Ε, σας έχει τύχει ποτέ;

βάλε μυαλό και στρώσου fairy....

2010-11-05T09:13:00.005+02:00

Όχι, δε φταίνε οι άλλοι... Εγώ φταίω!!!
Δεν ξέρω τι συμβαίνει και δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Τσατίζομαι όταν μου ζητάνε να κάνω πράγματα. Μα, δε θέλουν το κακό μου, εγώ τότε γιατί τους παίρνω με κακό μάτι;
Δε μου ζητάνε και κάτι πολύ δύσκολο, εγώ γιατί πελαγώνω;
Come on fairy!!! Ξύπνα!
Μπορεί να φταίει που ζηλεύω που κάθονται οι άλλοι και θέλω να κάτσω και γω... Μπορεί να φταίει που μεγαλώνω... Μπορεί να φταίει που αλλάζει η κατάσταση, δεν είμαι πια φοιτήτρια να με ταϊζουν οι γονείς. Αν και ακόμη βοηθάνε γιατί ο μισθός δε φτάνει....
Μπορεί να φταίω και γω, μπορεί να μην μπορώ να κάνω αυτά που μου ζητάνε, να μην είναι για μένα αυτά...
Anyway, μπήκα στο χορό και θα χορεψω :)

ps: σε ευχαριστώ πολύ αγάπη για χθες, αν δεν είχα και σένα τι θα ήμουν?!?!?
Θα στο ανταποδώσω! :*

Αναζητώντας σε....

2010-09-20T04:22:00.009+03:00

Σε έψαχνα εδώ και εκεί....
Α, να'σαι! Μα, που ήσουν πριν;
Γιατί δε σε έβρισκα νωρίτερα;
Αναζητούσα τη μορφή σου παντού....
Που; Όχι, εκεί δεν κοίταξα.
Άνοιξες την καρδιά μου και κρύφτηκες εκεί, λοιπόν...
Ω, όχι! Μη φεύγεις! Μείνε εκεί, θα σε προσέχω εγώ...

Σ'αγαπάω... και θα σ'αγαπάω κάθε μέρα :)

μια μικρή γεύση...

2010-09-02T01:39:00.000+03:00

Δεν είναι και άσχημο να βλέπεις αυτό από το σαλόνι σου....

we are moving out

2010-08-17T16:11:00.001+03:00

Αδειάσανε οι βιβλιοθήκες, τα ράφια, τα ντουλάπια, τα συρτάρια και γέμισαν οι κούτες. 19 κούτες μέχρι στιγμής και έχουν μείνει και κάτι ψιλοπράγματα...

Αδειάσαμε και τις ντουλάπες. Ένα ένα τα δίπλωσα όλα τα ρούχα (έχει να πέσει πολύ σίδερο μετά).
5 βαλίτσες-σάκους γέμισαν τα ρούχα μας, πολλά είναι...

Τώρα μένει να έρθει το φορτηγάκι να τα πάμε στο καινούριο μας σπίτι :)

bye bye Greek summer....

2010-08-01T09:40:00.001+03:00

Καλά ήταν το καλοκαιράκι...

Πήγαινα για μπανάκι σχεδόν κάθε μέρα

Μου έτυχαν και καλές μέρες φέτος και είδα την παραλία μας χωρίς κύμα (σπάνιο γιατί την εν λόγω παραλία την πιάνει ο Βοριάς).

Παίρναμε, λοιπόν, το καφεδάκι μας από το μαγαζάκι πάνω από το δρόμο και κατεβαίναμε στην παραλία για ηλιοθεραπεία και μπανάκι

Μαύρισα φέτος... Τι να κάνω που το έτερον ήμισυ με ήθελε λίγο γυφτάκι...

Τώρα πάνε αυτά, πάει το καλοκαίρι στην Ελλάδα, τελείωσε!

Τώρα είμαστε D.C. Για καλοκαίρι, και βέβαια δεν είναι καλά εδώ, αλλά με καλή παρέα περνάς παντού καλά. Και γω την έχω αυτή την καλή παρέα και δεν περνάω απλώς καλά, είμαι ευτυχισμένη!!

Καλό μήνα! Φιλιά!

επιστρέφοντας σπίτι...

2010-06-20T14:00:00.005+03:00

Στη διαδρομή προς το σπίτι από Αθήνα, τράβηξα μερικές φωτογραφίες τον Ευβοϊκό...

να και ένα μικρό εκκλησάκι στην άκρη του δρόμου που χαζεύει τον Ευβοϊκό:

Καλά μπάνια και σήμερα!!! και καλή βδομάδα! :)

όταν η απραξία χτυπάει κόκκινο....

2010-05-21T17:01:00.001+03:00

Ανέκαθεν ήμουν λίγο-πολύ τεμπέλα. Τον τελευταίο καιρό, όμως, έχει παραγίνει το κακό!
Τελείωσα τη σχολή και από τη μια χαίρομαι γιατί μαζί τελείωσαν και οι εξεταστικές μέχρι τα μέσα Ιουλίου, αλλά από την άλλη στεναχωριέμαι γιατί δεν έχω πια λόγο να ανεβαίνω στο Ε.Μ.Π. Έτσι, να περνάνε οι ώρες στο αμφιθέατρο, στο κυλικείο, στο εργαστήριο, στην πρυτανεία.... Να βλέπεις κόσμο και κοσμάκη, να κουτσομπολεύεις, να ακούς τους καμμένους κομπιουτεράκηδες, να τρέχεις να προλάβεις προθεσμίες για να παραδώσεις την εργασία σου, να ψάχνεις να βρεις ποιός στο διάολο ήταν αυτός που έκανε μαζί σου το εργαστήριο και έχει κρατήσει τις μετρήσεις.... Να ψάχνεις 2 βδομάδες έναν καθηγητή και τελικά να σου λένε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να τον βρεις ποτέ στο γραφείο του γιατί είναι πάντα στην άλλη πτέρυγα, στο γραφείο του κολλητού του... Να ανεβοκατεβαίνεις από τη γραμματεία στον πρόεδρο και πάλι στη γραμματεία και πάλι στον πρόεδρο γιατί ο τελευταίος βαριόταν πιο πολύ από εσένα και δεν έγραψε όλα όσα έπρεπε.
Ποπο... Τι θυμήθηκα τώρα?!?!?! Ήταν να παρουσιάσω διπλωματική. Το χαρτί ανάθεσης το είχε συμπληρώσει ο καθηγητής μόνος του (που είναι παράλληλα και πρόεδρος, άρα "πολυάσχολος"). Μου λέει, λοιπόν, να πάω να βρω τον κ.Τάδε να του δώσω αντίγραφο της διπλωματικής γιατί τον είχε βάλει στην επιτροπή. Ο κ.Τάδε είναι από άλλη σχολή, εγώ δεν τον είχα ματαδεί! Τον ψάχνω 2-3 μέρες, δεν τον βρίσκω. Τελικά την αφήνω σε μια γραμματέα. Του στέλνω του ανθρώπου και e-mail και του λέω και την ώρα και την αίθουσα της παρουσίασης. Περνάνε οι μέρες και φθάνουμε 2 ώρες πριν την παρουσίαση. Πάω στην γραμματεία να ζητήσω το χαρτί ανάθεσης γιατί έπρεπε να το έχω στην παρουσίαση για να μου βάλουν το βαθμό. Το παίρνω. Και τι βλέπω;;;;;;; ο κ.Τάδε δεν ήταν στην επιτροπή! Ήταν ένας άλλος ο οποίος ήταν για τρεις μήνες στο Παρίσι. Μένω κάγκελο εγώ! Λέω, πάει, δεν παίρνω πτυχίο φέτος, πάμε για του χρόνου, τζάμα σκοτωνόμουνα να τελειώσω.
Τελικά μαθαίνω ότι αυτός που ήταν τελικά στην επιτροπή θα επέστρεφε σε 2 μέρες από Παρίσι. Εντάξει, ηρεμώ.... Πάμε για την παρουσίαση, ξεκινάμε και μετά από 3-4 λεπτά χτυπάει η πόρτα. Ανοίγουμε, ήταν ο κ.Τάδε.... και του λέει ο καθηγητής μου: Αχ, Δημητράκη... δε θα σε χρειαστούμε τελικά, δεν ήσουν στην επιτροπή μωρέ... έγινε λάθος. Α, o.k., απαντάει ο Τάδε και φεύγει. Τι ντροπή ένιωσα δε λέγεται! Αλλά μου είχε πει ότι θα τον ειδοποιούσε εκείνος, εγώ έφταιγα;
Τέλος πάντων, ξέφυγα... αλλά φταίει η βαρεμάρα που για να σκοτώσω το χρόνο μου κάθομαι και αναπολώ (περασμένα μεγαλεία)!
Είναι, λοιπόν, 3 μήνες τώρα που δεν κάνω απολύτως τίποτα. Έχω τελεώσει τις αιτήσεις μου, έχω δώσει τα αγγλικά μου και κάθομαι... Είμαι από το κρεββάτι στον καναπέ με το laptop, μετά άντε να φτιάξω και κανά φαγητό να φάμε, μετά πάλι στον καναπέ με κανά λογοτεχνικό βιβλιαράκι. Το απογευματάκι θα κάνουμε καμιά δουλίστα στο σπίτι και μετά πάλι στον καναπέ γιατί βράδιασε και πρέπει να δούμε Friends και Family Guy. Μόλις τελειώσουνε και αυτά, παίρνω το βαριεστημένο κορμί και βλέμμα μου και πηγαίνω στο κρεββάτι όπου με περιμένει το netbook για την τελευταία βόλτα της ημέρας στο διαδίκτυο. Η μόνη αλλαγή είναι το γυμναστήριο που πηγαίνω ~2 φορές την εβδομάδα και καμιά έξοδος... Έχω λειώσει δηλαδή στην απραξία.
Και δεν είναι τόσο αυτή η απραξία που με τρομάζει γιατί ξέρουμε όλοι ότι η απραξία δεν κρατάει και πολύ, κάποια στιγμή τελείωνει. Αυτό που με τρομάζει είναι ότι από Σεπτέμβρη που θα σφίξουν οι .......όχι, δεν λέγονται αυτές οι κουβέντες εδώ μέσα, το αλλάζω....από Σεπτέμβρη, λοιπόν, που θα αρχίσουν τα δύσκολα, εγώ θα τα παίξω! Γιατί εκεί που είχα συνηθίσει στην απόλυτη απραξία, θα πρέπει να συνηθίσω ότι θα είμαι κάθε μέρα στους δρόμους. Θα κάνω 2 ώρες να πάω στο παν/μιο και άλλες 2 να γυρίσω σπίτι, θα πρέπει να παραδίδω εργασίες μάλλον κάθε εβδομάδα και παράλληλα να δουλεύω στο παν/μιο. Αποφάσισα, λοιπόν, πως η παρούσα κατάσταση έφθασε στο τέλος της! Της δίνω περιθώριο άλλες 1-2 βδομάδες το πολύ. Δε θα τα παίξω εγώ επειδή η κυρία Βαρεμάρα μου κατσικώθηκε εδώ και δε λέει να φύγει, θα την διώξω εγώ! Θα αρχίσω διάβασμα γιατί μου χρειάζεται, να αρχίσω να προετοιμάζομαι και, καλοκαίρι έρχεται, θα αρχίσω συστηματικά τις βόλτες- τόσο κόσμο έχω να δω.
Ελπίζω η ανία να μην έχει πλήξει και εσάς.... Σας φιλώ!!! <σματς-σμουτς!>

τα άστρα μου μέσα....

2010-04-30T17:47:00.008+03:00

Μα πείτε μου, είναι ο Ερμής ανάδρομος και πάνε όλα χάλια;;;

Γιατί δε μπορεί.... αν δεν είναι, τότε είναι στραβός ο γυαλός!

OUR home...

2010-04-22T05:45:00.004+03:00

Είστε ευπρόσδεκτοι στο σπιτικό μας στο Unitedreaming !
Το παρουσιάσαμε όσο καλύτερα μπορούσαμε. :)
Φιλιά και από τους δυο μας!!!

Παλιόκαιρος..!

2010-04-13T18:00:00.000+03:00

Σήμερα η μέρα δεν είναι καθόλου όμορφη, έχει συννεφιά και κάνει κρύο. :-(
Ευτυχώς, έχω τραβήξει αρκετές ανοιξιάτικες φωτογραφίες και μου φτιάχνουν τη διάθεση ακόμη και μια τέτοια μέρα! :-)

Αν εξαιρέσουμε τη σημερινή μέρα (και κάποιες, ελάχιστες, σαν κι αυτή), η άνοιξη εδώ είναι υπέροχη!

UniteDreaming with CsLaKoNaS...

2010-04-07T19:48:00.006+03:00

Με μεγάλη μου χαρά σας παρουσιάζω τον σύντροφό (/γκόμενό :p) μου CsLaKoNaS (ναι, ο γνωστός κύριος των αναρτήσεών μου) και το κοινό μας blog UniteDreaming!!!
Σε αυτό το blog θα αναρτώνται κύριως φωτογραφίες από τη νέα μας, κοινή (United), ζωή.
Αρχικά παρουσιάσαμε με εικόνες τα μέρη μας... θα ακολουθήσει το σπίτι μας... και στη συνέχεια φωτογραφίες από τη ζωή μας και τα μέρη που επισκεπτόμαστε.
Να περνάτε καλά! Ειδικά τώρα, την άνοιξη, που η φύση οργιάζει! :) Φιλιά!

Χρόνια πολλά!

2010-04-05T05:12:00.004+03:00

Βασικά, να σας δείξω τα αβγά που έβαψα ήθελα...
Και όχι με χημικά και μαλακίες! Με απλά φυσικά φύλλα κρεμμυδιού!
Ελπίζω να περάσατε όμορφα το Σ/Κ. Άντε, καλή επιστροφή τώρα!

Τι είπαμε ότι φανταζόσουν πως ήσουν μικρή???

2010-03-30T22:15:00.000+03:00

Ναι, ξέρω... Μία από τις παρακάτω:

Πριγκίπισσα, με τέλεια μαλλιά και τέλεια φορέματα. Υπέροχη επιδερμίδα, κομψότατη σιλουέτα και πολυπόθητη! Έτσι τις παρουσίαζαν τα παραμύθια. Μήπως, όμως, οι ιστορίες αυτές δεν τιμούσαν και τόσο τις εν λόγω κοπέλες?

Ναι, ήταν όμορφες. Και ποιο κοριτσάκι δεν θα ήθελε να είναι τόσο όμορφο όταν μεγαλώσει? Όλα θα ήθελαν. Αλλά τι πρότυπο έδιναν? Μια όμορφη κοπέλα που μόνο και μόνο με την ομορφιά της κατάφερνε να κερδίσει τον άντρα που ήθελε (πρίγκιπας συνήθως) και από εκεί και πέρα η ζωή της ήταν ονειρεμένη σε ένα παλάτι μέσα στη χλιδή. Ξέρεις, το γνωστό: Ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Κουβέντα για τα υπόλοιπα, η ομορφιά και η σεξουαλικότητά τους έκαναν τη δουλειά τους: Αυτά είναι τα μόνα εφόδια που χρειάστηκαν οι κοπελίτσες αυτές για να αποκτήσουν τα πάντα και...να είναι ευτυχισμένες. Άρα, ιδού το πρότυπο! Αυτά χρειάζονται όλα τα μικρά κοριτσάκια. Εμπρός κορίτσια, αφήστε τα βιβλία και πιάστε τα καθρεφτάκια ! ! ! Αφήστε τα ψυχικά σας χαρίσματα και αναδείξτε το μπούστο σας!

Όσον αφορά τους πρίγκιπες τώρα, αυτοί κατάφεραν να κατακτήσουν τη γυναίκα της ζωής τους επειδή ήταν γοητευτικοί και έδιναν φιλάκια που και νεκρούς ανασταίνουν (ή μάλλον νεκρές/κοιμισμένες). Ε, μην είμαι και απόλυτη, το τέρας τη γοήτευσε με την καλή του την καρδιά την Πεντάμορφη, μετά έγινε πανέμορφος πρίγκιπας.

Εν τω μεταξύ, μικρό παιδί σαν ήμουνα, είχα μπερδευτεί! Οι πρίγκιπες γιατί δεν είχαν ονόματα? Της Σταχτοπούτας, της Πενταμορφης, της Χιονάτης,....όλων τους τον πρίγκιπα, τον αποκαλούσαν απλώς Πρίγκιπα. Ε, παιδιά είμαστε, μπερδευόμαστε, νομίζουμε πως είναι ο ίδιος πρίγκιπας!

Και ζήσαν αυτοί καλά, και εμείς καλύτερα....
Αλήθεια, μετά από αυτή την πρόταση τι γίνεται στα παραμύθια???
Γιατί σταματάνε όλα εκεί? Μήπως η συνέχεια δεν ήταν και τόσο καλή?

If I am loved by him

2010-03-19T06:10:00.006+02:00

Αν μ’ αγαπάς κι είν’ όνειρο,
ποτέ να μην ξυπνήσω
γιατί με την αγάπη σου

ποθώ να ξεψυχήσω...

Σ'αγαπάω

ελληνο-αγγλικό λεξικό

2010-03-01T18:16:00.002+02:00

Χρήσιμο Αγγλικό λεξικό

A
ARE YOU WORKING ME ?
ΜΕ ΔΟΥΛΕΥΕΙΣ ?
ARE WE GLUING COFFEE POTS ?
ΜΠΡΙΚΙΑ ΚΟΛΛΑΜΕ ?
ARE YOU ASKING AND THE CHANGE FROM OVER ?
ΖΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΡΕΣΤΑ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ?
AT THE END THEY SHAVE THE GROOM.
ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΞΥΡΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΓΑΜΠΡΟ.

B
BETTER FIVE AND IN HAND THAN TEN AND WAITING.
ΚΑΛΛΙΟ ΠΕΝΤΕ ΚΑΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΠΑΡΑ ΔΕΚΑ ΚΑΙ ΚΑΡΤΕΡΕΙ.
BETTER DONKEY - BONDING THAN DONKEY - SEARCHING.
ΚΑΛΛΙΟ ΓΑΙΔΟΥΡΟΔΕΝΕ ΠΑΡΑ ΓΑΙΔΟΥΡΟΓΥΡΕΥΕ.

C
CATCH THE EGG AND MOW IT.
ΠΙΑΣ' ΤΟ ΑΥΓΟ ΚΑΙ ΚΟΥΡΕΦ' ΤΟ.

F
FART US A STONEWALL !
ΚΛΑΣΕ ΜΑΣ ΜΙΑ ΜΑΝΤΡΑ !
FROM HERE GO AND THE OTHERS.
ΑΠΟ ΕΔΩ ΠΑΝ' ΚΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ.

G
GLASS.!
ΤΖΑΜΙ.!

Η
HE DOESN'T UNDERSTAND CHRIST.
ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΧΡΙΣΤΟ.
HAIRS CURLY.
ΤΡΙΧΕΣ ΚΑΤΣΑΡΕΣ .
HOW FROM HERE MORNING MORNING ?
ΠΩΣ ΑΠΟ ΕΔΩ ΠΡΩΙ ΠΡΩΙ ?
HE ATE DOOR.
ΕΦΑΓΕ ΠΟΡΤΑ.
HE FARTED ME.
ΜΕ ΕΚΛΑΣΕ.
HE MADE US THE THREE TWO
ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ ΤΑ ΤΡΙΑ ΔΥΟ.
HE SLEEPS WITH THE CHICKENS.
ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΚΟΤΕΣ.
HE STUCK ME TO THE WALL.
ΜΕ ΚΟΛΛΗΣΕ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ.
HE RETURNED ME THE ENTRAILS.
ΜΟΥ ΓΥΡΙΣΕ ΤΑ ΑΝΤΕΡΑ.
HE SAT ME ON THE NECK.
ΜΟΥ ΚΑΘΙΣΕ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ.
HAS THE WEATHER TURNINGS.
ΕΧΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ.
HE DOES THE DUCK.
ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΠΑΠΙΑ.

Ι
IT SAYS. !
ΛΕΕΙ. !
I 'VE PLAYED THEM. !
ΤΑ 'ΧΩ ΠΑΙΞΕΙ. !
I MADE HER LOTTERY.
ΤΗΝ ΕΚΑΝΑ ΛΑΧΕΙΟ.
I STAYED BONE.
ΕΜΕΙΝΑ ΚΟΚΑΛΟ.
I SAW THE CHRIST SOLDIER.
ΕΙΔΑ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΦΑΝΤΑΡΟ.
I DON'T KNOW CHRIST.
ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΧΡΙΣΤΟ.
IT DIDN'T SIT ON US.
ΔΕΝ ΜΑΣ ΚΑΘΙΣΕ.
I CAME OUT OF MY CLOTHES.
ΒΓΗΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΜΟΥ.
IT RAINED CHAIR LEGS.
ΕΒΡΕΞΕ ΚΑΡΕΚΛΟΠΟΔΑΡΑ.
I DON'T HAVE FACES TO COME OUT.
ΔΕΝ ΕΧΩ ΜΟΥΤΡΑ ΝΑ ΒΓΩ ΕΞΩ.
I DON'T KNOW MY BLINDNESS.
ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΗΝ ΤΥΦΛΑ ΜΟΥ.
I MADE THEM SEA.
ΤΑ ΕΚΑΝΑ ΘΑΛΑΣΣΑ.
I HAVE SPIT THEM.
ΤΑ 'ΧΩ ΦΤΥΣΕΙ.
I TOOK THEM TO THE SKULL.
ΤΑ ΠΗΡΑ ΣΤΟ ΚΡΑΝΙΟ.
I AM DOGBORED.
ΣΚΥΛΟΒΑΡΙΕΜΑΙ .
I MADE BLACK EYES TO SEE YOU.
ΕΚΑΝΑ ΜΑΥΡΑ ΜΑΤΙΑ ΝΑ ΣΕ ΔΩ.
I TOOK MY THREE.
ΠΗΡΑ ΤΑ ΤΡΙΑ ΜΟΥ.
I'M SITTING ON IGNITED COALS.
ΚΑΘΟΜΑΙ ΣΕ ΑΝΑΜΜΕΝΑ ΚΑΡΒΟΥΝΑ.

L
LIKE THE SNOOOWS. !
ΣΑΝ ΤΑ ΧΙΟΟΟΝΙΑ.
LIKE THE UNFAIR CURSE.
ΣΑΝ ΤΗΝ ΑΔΙΚΗ ΚΑΤΑΡΑ.

Μ
MARROWS DRUMS. !
ΚΟΛΟΚΥΘΙΑ ΤΟΥΜΠΑΝΑ. !

Ο
OF THE GAY. A!
ΤΟΥ ΠΟΥΣΤΗ. !

P
PALE I CUT IT.
ΧΛΩΜΟ ΤΟ ΚΟΒΩ.

S
SOMETHING'S RUNNING AT THE GYPSIES.
ΚΑΤΙ ΤΡΕΧΕΙ ΣΤΑ ΓΥΦΤΙΚΑ.
SHIT AND FROMSHIT.
ΣΚΑΤΑ ΚΑΙ ΑΠΟΣΚΑΤΑ.
SUNDAY SHORT FEAST.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΟΝΤΗ ΓΙΟΡΤΗ.
SHIT HIGH AND GAZE.
ΧΕΣΕ ΨΗΛΑ ΚΙ ΑΓΝΑΝΤΕΥΕ.
SLOW THE CABBAGES.
ΣΙΓΑ ΤΑ ΛΑΧΑΝΑ.

T
THEY MADE HER FROM HAND.
ΤΗΝ ΕΚΑΝΑΝ ΑΠΟ ΧΕΡΙ.
TO SAY THE FIGS - FIGS AND THE TUB - TUB.
ΝΑ ΛΕΜΕ ΤΑ ΣΥΚΑ - ΣΥΚΑ ΚΑΙ ΤΗ ΣΚΑΦΗ - ΣΚΑΦΗ.
THE UNIVERSITY IS AT DEVIL'S MOTHER.
ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΥ ΔΙΑΟΛΟΥ ΤΗ ΜΑΝΑ.
THIS IS DEWATERED.
ΕΙΝΑΙ ΞΕΝΕΡΩΤΟ.
THEY DON'T CHEW.
ΔΕΝ ΜΑΣΑΝΕ.
THEY BECAME ROBES - ROBES UNBUTTONED.
ΕΓΙΝΑΝ ΡΟΜΠΕΣ - ΡΟΜΠΕΣ ΞΕΚΟΥΜΠΩΤΕΣ.
THE BAD YOUR WEATHER. !
ΤΟΝ ΚΑΚΟ ΣΟΥ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ. !

W
WELCOME MY EYES THE TWO.
ΚΑΛΩΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΤΑ ΔΥΟ.
WHO PAYS THE BRIDE ?
ΠΟΙΟΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΗ ΝΥΦΗ ?
WHATEVER YOU REMEMBER YOU ARE GLAD.
ΟΤΙ ΘΥΜΑΣΑΙ ΧΑΙΡΕΣΑΙ.
WE DRANK HIM.
ΤOΝ ΗΠΙΑΜΕ.
WE CONFUSED OUR THIGHS.
ΜΠΛΕΞΑΜΕ ΤΑ ΜΠΟΥΤΙΑ ΜΑΣ.
WHORE'S BANISTER.
ΤΗΣ ΠΟΥΤΑΝΑΣ ΤΟ ΚΑΓΚΕΛΟ.
WITH THIS SIDE TO SLEEP.
ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΝΑ ΚΟΙΜΑΣΑΙ.
WILL I TAKE OUT THE SNAKE FROM THE HOLE. ?
ΕΓΩ ΘΑ ΒΓΑΛΩ ΤΟ ΦΙΔΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΥΠΑ ?

Υ
YOU OWE ME YOUR HORNS.
ΜΟΥ ΧΡΩΣΤΑΣ ΤΑ ΚΕΡΑΤΑ ΣΟΥ.
YOUR MIND AND A POUND AND THE PAINTER'S BRUSH.
ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΜΙΑ ΛΥΡΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΠΟΓΙΑΤΖΗ Ο ΚΟΠΑΝΟΣ.
YOU HAVE VERY NICE LEATHER.
ΕΧΕΙΣ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ ΔΕΡΜΑ.
YOU ARE FOR THE FESTIVALS.
ΕΙΣΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ.
YOUR EYE THE CROSSEYED
ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΟΥ Τ' ΑΛΛΗΘΩΡΟ.
YOU ΑRE THE SHOPPING.
ΕΙΣΑΙ ΨΩΝΙΟ.
YOU RECKON WITHOUT THE HOTEL OWNER.
ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΞΕΝΟΔΟΧΟ.
YOU WILL EAT WOOD.
ΘΑ ΦΑΣ ΞΥΛΟ.
YOU ATE MY EARS.
ΜΟΥ ΕΦΑΓΕΣ ΤΑ ΑΥΤΙΑ.

(από ένα παλιό e-mail του Γιάννη)

όταν ήμουνα παιδί... No2

2010-01-22T13:11:00.002+02:00

1. Είχα ιδιαίτερη αδυναμία στα αυτοκινητάκια του ξάδελφού μου και στα play-mobile του. Πήγαινα σπίτι του και έπαιζα ακόμη και αν αυτός δεν ήταν εκεί.
2. Έτρεχα με το ποδήλατο και προσπαθούσα στις στροφές να το γείρω όσο περισσότερο γινόταν (έτσι έκαναν άλλωστε και οι αθλητές στην τηλεόραση).
3. Το καλοκαίρι, κάθε απόγευμα έπαιζα ποδόσφαιρο σε ένα μικρό γηπεδάκι δίπλα στο σπίτι μου (εγώ, η Πέγκυ, ο Άκης και ο Κωστής πάντα στις 20.00, μετά το μπάνιο, εκεί).
4. Ένα άλλο αγαπημένο μας παιχνίδι ήταν να παίζουμε τους... G.I. JOE. Ο καθένας είχε τον ρόλο που ταίριαζε στα μαλλιά του. Ο ξάδελφος ήταν ο ξανθός, η ξαδέλφη μου εκείνη με τα κοντά μαλλιά και εγώ... είχα μεν μακριά μαλλιά αλλά δεν ήταν κόκκινα. Βρήκαμε, όμως, τη λύση. Αντί για εκείνη με το κόκκινο μαλλί, ήμουν εκείνη με το κόκκινο βρακί. xaxaxaxa :)
5. Στην θάλασσα περνούσα όλη την ώρα μου με τα ξαδέλφια μου κοιτάζοντας με μάσκες τον βυθό και μαζεύοντας "ξεχωριστές πέτρες" (κανείς μας δεν ξέρει τι ξεχωριστό είχαν, αλλά τις μαζεύαμε).
6. Με τον ξάδελφό μου θάβαμε στον κήπο τα καπάκια από τα μπουκάλια των αναψυκτικών (λες να φυτρώσουν πορτοκαλάδες κάποτε εκεί?).
7. Όταν στεναχωριόμουν πήγαινα ή στον παππού και τον ρωτούσα του κόσμου τα άσχετα ή καθόμουν μόνη κάτω από τη σκάλα του σπιτιού.
8. Ο παππούς μου έμενε στο ισόγειο και εμείς στον πρώτο. Επειδή το σπίτι ήταν κάπως παλιό και τα καλοριφέρ μπήκαν μετά, γύρω από τους σωλήνες που περνούσαν από το δικό μας σπίτι στου παππού μου υπήρχε ένα μικρό κενό. Πήγαινα, λοιπόν, εκεί, στο πάτωμα, και μιλούσα στον παππού μου, του πετούσα και οδοντογλυφίδες να δω αν φτάνουν κάτω...
9. Κάθε βράδυ, έπρεπε πριν πάω για ύπνο να κάνω μια επίσκεψη στο μαγαζάκι που ήταν δίπλα στο σπίτι μας για να πω στους ιδιοκτήτες (ένα ηλικιωμένο ζευγάρι) το εξής: Καληνύχτα, όνειρα γλυκά και καλό ξημέρωμα!
10. Στον διάδρομο του σπιτιού μας που είχε μωσαϊκό, προσπαθούσα πάντα κάθε βήμα μου να είναι σε μια από τις πέτρες αυτές.
11. Ήθελα να μεγαλώσω για να παντρευτώ ή τον Βαγγέλη Σειληνό ή τον Σταμάτη Γαρδέλη. Αλλά μια μέρα έμαθα ότι και οι δύο (ειδικά ο Σειληνός) ήταν πολύ μεγαλύτεροί μου :(
12. Μου άρεσε να παίρνω παραμύθια. Τα διάβαζα μια φορά, αλλά αυτό δεν είχε και τόση πλάκα. Αυτό που έκανα ήταν να κόβω τις εικόνες από τα παραμύθια και να τις κολλάω σε κάτι μπλοκ ζωγραφικής, μετά τα ζωγράφιζα γύρω-γύρω και έτοιμο το έργο τέχνη!
13. Προσπαθούσα να μάθω να γράφω, αλλά κανείς δε μου έδειχνε. Κοιτούσα και εγώ τον πατέρα μου που έγραφε και έλεγα, δε μπορεί, αν κουνάω και εγώ όπως εκείνος το στυλό, κάποια στιγμή θα γράψω κάτι που δε θα είναι μουντζούρα! Πάντα, όμως, μουντζούρες έβγαιναν....
14. Ήθελα πάντα να κάθομαι με τον αδελφό μου όταν διάβαζε και να κάνω ότι κάνει. Μια φορά όμως την πάτησα.... Δεν ξέρω αν θυμάστε κάτι τσίχλες που είχαν βγει και ήταν μέσα σε σωληνάριο... Εγώ τις λάτρευα! Ήμουν, λοιπόν, μια μέρα με τον αδελφό μου ενώ έκανε "χειροτεχνίες". Βλέπω εγώ την UHU, την παίρνω, τη βάζω στο στόμα και αρχίζω να πιέζω... Ναι, κόλλησα. Μου έμεινε η γλώσσα στον ουρανίσκο!

Αυτά, λοιπόν, από την παιδική μου ηλικία.... :)
Υπάρχουν και άλλα που δεν τα έγραψα...

αλλά και άλλα περισσότερα που δεν τα θυμάμαι πια...
Να περνάτε όμορφα! Φιλιά!

όταν ήμουνα παιδί... No1

2010-01-11T22:20:00.003+02:00

Ποιος δεν εκανε κουλά όταν ήταν μικρός?!?!
Όλοι κάναμε.... Έτσι κι εγώ...
Όταν ήμουν, λοιπόν, μικρή:

Φορούσα τις φούστες της μαμάς μου. Αλλά όχι όλες, μόνο αυτές με το λάστιχο για να τις κάνω strapless φουστάνια.
Τραγουδούσα Ζικ-Ζακ χρησιμοποιώντας το καπάκι μιας συγκεκριμένης κατσαρόλας για ντραμς.
Δάγκωνα το χέρι μου προσπαθώντας να φτιάξω με τα δόντια μου τον τέλοιο κύκλο.
Όταν έκανα μπάνιο και έλουζα τα μαλλιά μου, προσπαθούσα να τα κάνω να σταθούν όρθια και τα κοιτούσα και καμάρωνα στον καθρέφτη απέναντι.
Πάντα κοιτούσα κάτω από το κρεββάτι μου μήπως είναι κανένας, αλλά πρώτα έλεγα: Αν είσαι κάτω από το κρεββάτι, φύγε πριν κοιτάξω!
Όταν φοβόμουν πήγαινα στο κρεββάτι του αδελφού μου. Και για να μην τον ξυπνήσω, έπαιρνα και τα σκεπάσματά μου μαζί (ξέρεις, έσερνα το πάπλωμα στο πατωμα και πήγαινα.
Καθόμουν στο παράθυρο και μετρούσα τα αστέρια και ολη την επόμενη μέρα κοιτούσα μήπως βγήκαν σπυράκια στα χέρια μου.
Μέχρι που πήγα στο νηπιαγωγείο, το αγαπημένο μου παιχνίδι ήταν να κάθομαι με τον πατέρα μου και να βάζω-βγάζω το δάχτυλό μου στο στόμα του και εκείνος να προσπαθεί να μου το δαγκώσει.
Όταν γεννήθηκε η αδελφή μου, παραπονιόμουν συνέχεια στη μάνα μου γιατί δεν μιλούσε καθόλου και όταν μίλησε της έλεγα να την κάνει να το βουλώσει.
Κάθε Κυριακή, βαφτίζαμε με την κολλητή μου τις κούκλες της (οι δικές μου δεν έμπαιναν στο νερό για να μην χαλάσουν τα μαλλιά τους) και είχαμε και τραπέζι με γαριδάκια και πακοτίνια.
Το μεγάλο μου παράπονο ήταν ότι ενώ είχα σχεδόν τα πάντα για τις κούκλες μου, δεν είχα τραπέζι να τρώνε! ! !
Κάθε βράδυ, έβαζα τις κούκλες μου για ύπνο. Τις έβαζα να ξαπλώσουν σε ένα μεγάλο συρτάρι και τις σκέπαζα με κάτι μεγάλα υφάσματα που μου είχε φτιάξει η μαμά μου για παπλώματα.
Όταν έρχονταν οι ανηψιές μου (ναι, ανηψιές μου... συνομήλικες... κόρες της πρώτης μου ξαδέλφης) από την Άρτα, πήγαινα κάθε μεσημέρι σπίτι τους με δύο σακούλες γεμάτες κούκλες για να παίξουμε.
Με τις προαναφερθείσες, παίζαμε και τα χανουμάκια. Παίρναμε κάτι τούλια και τέτοια υφάσματα πυ είχε η γιαγιά τους και χορεύαμε με αυτά μπροστά από έναν μεγάλο αρκούδο που ήταν ο πασσάς.

Θα ακολουθήσει και δεύτερο μέρος.... :) Καλά να περνάτε!

Happy New Year ! ! !

2010-01-04T07:34:00.001+02:00

Εύχομαι όλος ο χρόνος να έχει το άρωμά σου και

κάθε βράδυ τα άστρα να λάμπουν σαν τα μάτια σου...

* * * snow * * *

2009-12-19T05:40:00.002+02:00

Μια Νεράιδα στα χιόνια!

Πριν από λίγο άρχισε να χιονίζει και το έχει στρώσει κιόλας ! ! !
Το πρωί θα δω το Greenbelt κάτασπρο... :)

Απιστία...

2009-12-11T07:24:00.010+02:00

Τι είναι η απιστία σε μια σχέση?
Είναι το τέλος? Είναι η αρχή του τέλους? Είναι μια δοκιμασία? Τι είναι?
Είσαι με κάποιον και κάποια στιγμή σου κάνει τη στραβή.
Γιατί την κάνει, όμως? Φταις εσύ? Φταίει εκείνος? Φταίτε και οι δυο?
Αν είχατε πρόβλημα, γιατί δεν σου χτύπησε εκείνο το καμπανάκι που τραβάει την προσοχή σου?
Και αν το χτύπησε, εσύ γιατί δεν το άκουσες?
Και αν το άκουσες, γιατί δεν αντέδρασες?
Μα, αν είχατε πρόβλημα, γιατί δεν έφευγε νωρίτερα? Γιατί να περιμένει να έρθει κάποιος άλλος να τον/την πάρει από εκεί? Μήπως γιατί φοβόταν απλώς τη μοναξιά?

Λένε πολλοί πως αν μπει στο μυαλό σου το τρίτο πρόσωπο, πρέπει τότε να δοκιμάσεις, πρέπει να μπεις στον πειρασμό, πρέπει να κάνεις κάτι μαζί του. Γιατί, λένε, μόνο έτσι θα καταλάβεις αν αυτό που νιώθεις, αυτό που έχει μπει στο μυαλό σου, είναι κάτι που αξίζει ή κάτι ανούσιο.
Μα, αλήθεια, αν είναι κάτι ανούσιο, αξίζει να χαλάσεις κάτι που είχε πράγματι αξία για σένα αλλά και για τον σύντροφό σου.
Δεν πρέπει, λένε, να σου μείνει απωθημένο, να το σκέφτεσαι αργότερα και να λες: τι θα γινόταν τότε αν.....?
Εντάξει, λοιπόν, κάντο, δοκίμασέτο! Αλλά μην επιστρέφεις μετά εκεί από όπου εσύ έφυγες.
Ή φεύγεις ή μένεις. Δε μπορεί να λες: φεύγω για λίγο να δω πως είναι και, αν είναι, επιστρέφω αργότερα.

Και αν είσαι εσύ ο απατημένος, τι προτιμάς? Να το μάθεις ή να μην το μάθεις ποτέ?
Αν δεν το μάθεις, μάλλον δεν έγινε και τίποτα. Κοιμάσαι τον ύπνο του δικαίου και εκείνος/η ξαναγυρίζει σε σένα.
Αν το μάθεις, κλαις, χτυπιέσαι, τσακώνεσαι και ή χωρίζεις ή το προσπερνάς.
α)Αν το προσπεράσεις, πώς θα καταφέρεις να μην το σκέφτεσαι? Πώς θα μπορέσεις να τον/την αγκαλιάσεις και να μην σκεφτείς ότι αυτό το κορμί δεν είναι πια μόνο δικό σου? Πώς θα μπορείς να ακούς να σου λέει γλυκόλογα και να μην σκέφτεσαι ότι όλα αυτά ίσως να τα έλεγε και σε εκείνο/η?
β)Αν χωρίσεις, πώς θα αντέξεις να μην τον/την ξαναγκαλιάσεις, ξαναφιλήσεις, να μην ξανακάνετε έρωτα? Πώς θα μπορείς να κοιμάσαι τα βράδια χωρίς να βλέπεις τα μάτια του/της να λάμπουν στο σκοτάδι? Πώς είναι δυνατόν να μην ακούς τη φωνή του/της να σου λέει "Σ'αγαπάω"?
Βέβαια υπάρχει και η άλλη εκδοχή. Να μην το ανακαλύψεις, αλλά να στο πει ο ίδιος/η ίδια.
Στο λέει. Σου λέει ότι είναι με άλλον/η, ότι δεν σκέφτεται πια εσένα, ότι το άλλο πρόσωπο έχει μπει για τα καλά στη ζωή του/της.
Χωρίζεται λοιπόν. Γιατί και να μην θέλεις εσύ, θέλει εκείνος/η.
Μένεις με τη μοναξιά σου, προσπαθείς να το ξεπεράσεις.
Τώρα ή συνεχίζετε ο καθένας τη ζωή του ή.....
....Κάποια στιγμή, λοιπόν, είσαι σε ένα καλό στάδιο. Έχεις αρχίσει να το συνειδητοποιείς, να το παίρνεις απόφαση, να ψάχνεις νέα πράγματα στη ζωή σου. Τότε εμφανίζεται πάλι. Σου λέει πως ήταν ένα λάθος και θέλει να είναι μαζί σου. Εσύ τι κάνεις? Βρίσκεσαι πάλι μεταξύ των περιπτώσεων α και β ή είναι αλλιώς τώρα τα πράγματα?

Τι είναι τελικά η απιστία? και πώς πρέπει να την αντιμετωπίζουμε?
Μένει στο παρελθόν ή μας ακολουθεί πάντα? Μας στοιχειώνει ή μας κάνει πιο δυνατούς?
Ένα ζευγάρι που θα το περάσει αυτό, μπορεί να βγει πιο δυνατό ή θα έχει πάντα ένα αγκάθι ανάμεσά του?
Μπορείς να την αποφύγεις ή υπάρχουν περιπτώσεις που κανένας δε μπορεί να αντισταθεί σε αυτό το "γλυκό πιοτό της αμαρτίας"...???

Bye bye ntua....

2009-11-25T19:06:00.000+02:00

Καιρό έχω να γράψω κάτι εδώ. Ο λόγος είναι ότι δεν είχα χρόνο και ότι δε συνέβαινε και τίποτα ενδιαφέρον που να θέλω να σας το πω.

Όλο διάβασμα, διάβασμα, εργαστήριο, διάβασμα, διάβασμα, φροντιστήριο αγγλικών, διάβασμα, διάβασμα.... και διάβασμα!
Και όλα αυτά γιατί? Γιατί τους τελευταίους δύο μήνες προσπαθούσα να πάρω το δίπλωμά μου.
Τελικά ναι! Το πήρα!!! Είμαι πια μια διπλωματούχος μηχανικός!
Πέντε χρόνια στο Πολυτεχνείο και, τώρα που τελείωσα, πρέπει να κάνω έναν μικρό απολογισμό.
Έχουμε και λέμε....

5 χρόνια στο Ε.Μ.Π., άρα 5 χρόνια στην Αθήνα
άλλαξα δυο σπίτια (το δεύτερο λίγο καλύτερο από το πρώτο)
1,5 χρόνο έμενα σε 2 σπίτια (εγώ στου φίλου μου και τα πράγματά μου στο δικό μου)
μια 60άρα μαθήματα και μια διπλωματική
Πάρα πολλοί γνωστοί (από τους οποίους, στους μισούς ούτε να μιλάω δε θα ήθελα- είμαι κακιά, το ξέρω)
Λίγοι φίλοι, που ο καθένας τους στάθηκε δίπλα μου σε δύσκολες φάσεις
1-2 ξενύχτια για διάβασμα (σε αντίθεση με τους περισσότερους φοιτητές, εγώ δεν λειτουργώ καθόλου τη νύχτα)
Πολλά ξενύχτια για κρασιά, μπύρες και ρακόμελα
καμία δεκαριά ολονυκτίες να παρηγορούμε φίλους που μόλις χώρισαν
λίγα κιλά παραπάνω, λίγα κιλά παρακάτω...
τα μαλλιά μου τείνουν να γίνουν ξανθά, αλλά όχι, δε θα ποτίσει!!
Βόλτες στα πιο κουλά μέρη της Αθήνας
ολονύκτια ταξίδια (δε θυμάμαι ούτε και εγώ πόσα) προς τη Θεσ/νίκη για να δω τη μια μου κολλητή και έναν γκόμενο Κύπριο
Διακοπές σε νησάκι με κολλητούς
Διακοπές σε νησάκι (αλλά και σε μεγάλο νησί) με εκείνον, τον έναν και μοναδικό
2 συνέδρια, τα οποία ποτέ δεν παρακολούθησα αλλά πήγα γιατί παρουσίαζε ο ανωτέρω κύριος
αρκετοί αποχαιτερισμοί στο αεροδρόμιο
ένας γατούλης που, δυστυχώς, έφυγε νωρίς
ένα κάρο επιπόλαιες-ηλίθιες γνωριμίες
και μια σχέση - σχέση ζωής!
α, και sex μαζί του, πολύ και καλό sex!

Πάνω-κάτω αυτά θυμάμαι από αυτά τα 5 χρόνια.
Τι ακολουθεί στη συνέχεια? Θα ξέρουμε σε λίγους μήνες.
Τι ελπίζω να ακολουθήσει? Τα Καλύτερα... :)

Gummy Bear....

2009-11-06T11:25:00.003+02:00

ψιτ... εσύ....

2009-10-25T21:11:00.003+02:00

Δεν έχω και πολλά να σου πω.
Μόνο... Σ' αγαπάω!
Όχι "σ' αγαπώ", αλλά "σ' αγαπάω".
Έτσι, γεμάτο, όπως μου αρέσει να στο λέω.

Σ' αγαπάω για μένα, για σένα, για μας.

Σε τσατίζω, σε νευριάζω, σε εκνευρίζω και άλλα πολλά.
Ξέρεις, όμως, ότι σ' αγαπάω.
Ξέρω και γω ότι μ' αγαπάς. Μου το δείχνεις, το βλέπω.

Έχω ανασφάλειες, έχω κολλήματα, έχω πολλά.
Θέλω να έχω και εσένα, μπορώ??

25 Οκτώβρη σήμερα. 3 χρόνια μετά...
Κι όμως, δεν έχει αλλάξει τίποτα.
Ή μάλλον, έχει αλλάξει... Είναι όλα πιο δυνατά, πιο βαθιά!

Σ'αγαπάω. Σε φιλώ.

Εκλογές (λέτε να μην ξαναέχουμε πριν περάσουν 4 χρόνια?)

2009-09-29T02:08:00.002+03:00

Εκλογές σε λίγες μέρες και όλοι ζητάνε την ψήφο μας. Οι δεξιοί, οι συντηρητικοί, οι σοσιαλδημοκράτες, οι αριστεροί, οι κομμουνιστές. Όλοι!
Και εμείς είμαστε στη μέση να ακούμε το μακρύ και το κοντό τους.
Οι μισοί λένε ότι δεν υπάρχουν λεφτά, οι άλλοι μισοί λένε ότι υπάρχουν.
Όλοι νοιάζονται για τους μικρομεσαίους. Ή μήπως για την δική τους την τσέπη?
Οι δεξιοί δίνουν στο κεφάλαιο και άλλα δικαιώματα. Οι αριστεροί τάζουν αλλά τίποτα δεν μπορούν να κάνουν στην πράξη.

Μιλά ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α για την πολιτική του, για την ιδεολογία του. Υπάρχει περίπτωση να βγει κυβέρνηση? Όχι. Του γίνεται η πρόταση για συγκυβέρνηση και την απορρίπτει. Μα γιατί? Αφού μόνο έτσι υπάρχει περίπτωση να εφαρμοστούν οι όποιες ιδέες του.
Λένε πως δεν τους νοιάζει η εξουσία. Τι σημαίνει αυτό? Μήπως ότι: Εμείς τα λέμε αλλά μόνο για να μας συμπαθείτε. Δεν υπάρχει περίπτωση να τα εφαρμόσουμε ποτέ. Έτσι τα λέμε για να κάνουμε την χώρα που και που μπουρδέλο!

Με εκνευρίζει αφάνταστα αυτή η "παράταξη", ειδικά με αυτόν τον χαμό που γίνεται σχετικά με την ηγεσία του Συνασπισμού και του ΣΥ.ΡΙΖ.Α! Έχουν αρχηγό? Πρόεδρο? Και αν ναι, ποιόν? Και ποιοι τον αναγνωρίζουν? Όλοι ή μόνο το κομμάτι του Συνασπισμού?
Ας τους αφήσω τώρα, αρκετά ασχολήθηκα μαζί τους!

Το άλλο που δεν αντέχω είναι οι διαφημίσεις! Μα τι διαφημίσεις είναι αυτές που έχουν όλοι??
Ειδικά αυτή με την τον Καραμανλή και το μέλλον μας... Άστα...
Και αυτή η Νέα Δημοκρατία.... μόνο στον Καραμανλή μπορεί να στηριχτεί?
Μετά από τόσες μα.....ς που έκανε και πάλι εκεί στηρίζονται?
Και είναι και η γωνία που τον έχουν πάρει στη διαφήμιση χάλια..!

Τέλος πάντων... Μη μιλήσω άλλο και νομίζετε ότι θέλω να επηρεάσω τους αναποφάσιστους.

Να! Αυτό θέλω να είμαι για σένα!

2009-09-24T21:34:00.007+03:00

Να είμαι η πρώτη και η τελευταία.

Να είμαι η τιμημένη και η μισητή.

Να είμαι η πόρνη και η αγία.

*και ξέρω πως αυτό είμαι για σένα... και θα το παλέψω να κρατήσω τις θέσεις μου όλες.

Καλημέρα!

2009-09-09T11:35:00.008+03:00

Σήμερα το πρωί παρέλαβα αυτό το μπουκέτο λουλούδια!
Τόση είναι η χαρά μου που θέλω να σας δείξω και εσάς τα λουλούδια μου.

14 κατακόκκινα τριαντάφυλλα! Στο χρώμα του πάθους....
(το φλας τα έκανε να φαίνονται λίγο προς το ροζ :( )

Μου άρεσαν πολύ... Καρφίτσωσαν άλλο ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου...

2009-08-31T02:00:00.003+03:00

Μην περιμένεις να σου πω πως είσαι η ζωή μου!
Όχι, δεν είσαι. Είχα ζωή και πριν από εσένα.
Εσύ είσαι απλώς εκείνος που ομορφαίνει τη ζωή μου,
που την κάνει πιο φωτεινή.
Εκείνος που με κάνει να ονειρεύομαι...
Τι είναι αυτό που δεν καταλαβαίνεις?
Είσαι το νόημα στη ζωή μου...!

το βλέμμα των ανθρώπων μολυβί

2009-08-27T15:35:00.002+03:00

Tα πρόσωπα των ανθρώπων γύρω παγωμένα, κενά.
Βλέπω ένα χαμόγελο και μου φαίνεται ψεύτικο.
Ακούω λόγια και μου φαίνονται και αυτά ψεύτικα.
Ψάχνω να βρω συναισθήματα μέσα μου,

στις εκφράσεις των άλλων...
Βρίσκω κάποια, μα, δείχνουν κάλπικα.
Αναζητώ τα μάτια εκείνα που έλαμπαν.
Δεν είναι πια εδώ.
Τα μάτια είναι εδώ, η λάμψη λείπει.
Δυο μάτια που προσπαθούν να πετάξουν σπίθες,

αλλά δεν τους βγαίνει.
Δυο χείλη που λένε μεγάλα λόγια... Που χτίζουν παλάτια...
Ανάθεμά με, αν έστω και ένα από αυτά μπορεί να μείνει όρθιο.
Δυο χέρια που αγγίζουν αλλά δεν νιώθουν.
Μια καρδιά που χτυπά αλλά έχει χάσει τον ρυθμό της.
Μια καρδιά που δεν ξέρει αν αγαπά.
Μια καρδιά που ακόμα αναρωτιέται τι είναι η αγάπη.
Ένα μυαλό που λειτουργεί "λογικά".
Μα, αλήθεια, τι είναι η λογική?
Ένα κορμί που παλεύει.
Παλεύει να ζήσει, να αισθανθεί, να νιώσει, να ταξιδέψει...
Μα, πάντα μένει εδώ, στη θέση του και περιμένει κάτι.
Ποιος ξέρει τι....
Και όλα αυτά ξεχωριστά κομμάτια.
Δεν ανήκουν σε ένα σύνολο.
Είναι μόνα τους, γι' αυτό και δεν νιώθουν.

τ'άστρα πάνω μου βροχή μ' ένα σου χάδι

2009-08-17T19:52:00.003+03:00

Ο μικρόσωμος άντρας της ζωής μου έφυγε νωρίς...

2009-07-29T10:15:00.004+03:00

Το όνομά του ήταν Μορφέας.
Ήταν ανοιχτόχρωμος, πρασινομάτης, τσακπίνης και Τούρκος...
Μου τον έκαναν δώρο την Πρωτοχρονιά του 2008 και από τότε ήταν Ο ΓΑΤΟΥΛΗΣ ΜΟΥ!
Λάτρευε τα παιχνιδάκια που κρέμονταν, ήθελε να τα κυνηγάει.
Με κουβαράκια και ψεύτικα ποντικάκια δεν πολυέπαιζε.
Τώρα το καλοκαίρι, δεν άφηνε τζιτζίκι για τζίτζίκι! Με το που τα άκουγε, έτρεχε και τα έπιανε για να παίξει.
Κοιμόταν οπουδήποτε. Σε κάθε γωνιά. Το αγαπημένο του ήταν μέσα στην ντουλάπα!
Α, και τώρα το καλοκαίρι έμπαινε συνέχεια μέσα στον νεροχύτη και στον νιπτήρα (φωνές από τη μάνα μου).

Είχε το δικό του φαγητό αλλά πάντα ζήλευε ότι και αν έτρωγα εγώ.
Ερχόταν δίπλα μου, μου νιαούριζε και μου τριβόταν.
Μερικές φορές δεν άντεχα να τον βλέπω έτσι και του έδινα λίγο από το φαγητό μου.
Το περίεργο είναι πως, αν και γατούλης, δεν έτρωγε ψάρι.

Τα πρωινά ερχόταν στο κρεββάτι και με ξυπνούσε. Έβαζε τη μουσούδα του κοντά στη μύτη μου και μου νιαούριζε (τόσο γλυκά...).
Τα βράδια έκανε βόλτες στο σπίτι και στη βεράντα, όταν ήταν ανοιχτή η μπαλκονόπορτα.
Αλλά μετά τις 3-4π.μ. πάντα ερχόταν και κοιμόταν στα πόδια μου.

Δεν προλάβαινα να ανοίξω κανένα ντουλάπι, κανένα συρτάρι. Χωνόταν παντού!

Χωνόταν ακόμα και στα πιο απίστευτα μέρη. Ότι του φαινόταν σαν φωλίτσα, έμπαινε μέσα.
Μια γλύκα ήταν!!!! Ε???
Σε περιόδους εξεταστικής, και ο Μορφέας μαζί. Στο γραφείο εγώ, πάνω στο γραφείο αυτός.
Στο κρεββάτι με τις σημειώσεις εγώ, πάνω στις σημειώσεις ο Μορφέας.

Τόσο χαδιάρικο γατάκι δεν έχω ξαναδεί. Τρελαινόταν με τα χάδια!
Μπορεί, μερικές φορές που τον έπαιρνα αγκαλιά, να ήθελε να φύγει αλλά μόλις άρχιζα τα χάδια... Γουργούριζε, έκλεινε τα ματάκια του, μου γυρνούσε την κοιλίτσα του και απολάμβανε τα χάδια μου.
Ήταν τόσο όμορφος, τόσο γλύκας, τόσο καλό γατάκι...
Και τον αγαπούσαμε όλοι τόσο πολύ. Ακόμα και ο πατέρας που στην αρχή δεν τον ήθελε, μετά τον χάιδευε.... και του μιλούσε μερικές φορές :)
Με τον αδελφό μου είχε μια ιδιαίτερη σχέση. Ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί, αφού ποτέ δεν τον έιχε ταίσει. Πάντως με το που εμπαινε ο αδελφός μου στο δωμάτιο, έτρεχε και ο Μορφέας μέσα.

Ο Μορφέας μου την Πέμπτη το βράδυ κοιμήθηκε και δεν θα ξυπνήσει ξανά.
Μου λείπει πολύ...

Νεράιδες

2009-07-17T21:34:00.003+03:00

Μια τέτοια νεραϊδούλα θα ήθελα να είμαι και γω... :)
Να πετώ με τα φτερά μου, να φτάνω σε αυτούς που αγαπώ!
Να κρύβομαι στις λίμνες και ανάμεσα στα αστέρια όταν θέλω να μείνω μόνη.

Εσύ αποφασίζεις?!?

2009-07-07T22:54:00.002+03:00

Αποφάσεις της στιγμής...
Αποφάσεις έπειτα από σκέψεις...
Άλλες δικές μας, άλλες δικές τους...

Άλλες σωστές, άλλες λάθος...
Για άλλες μετανιώνουμε,
για άλλες χαιρόμαστε...

Γιατί να μην μπορούμε να δούμε
τις συνέπειες μιας απόφασης εκείνη τη στιγμή;
Γιατί να πρέπει να περιμένουμε;

Μισώ να κάνω λάθη.
Μα, πιο πολύ μισώ να κάνουν οι άλλοι λάθη
που επηρεάζουν και εμένα!

Όλοι φεύγουν και... όλα αλλάζουν!?!

2009-07-01T00:08:00.003+03:00

Όταν ήμασταν μικροί, στο Δημοτικό, κάναμε τους πρώτους μας φίλους.
Όταν ήρθε η ώρα να πάμε στο Γυμνάσιο, κάποιοι από τους φίλους μας έφυγαν για να πάνε σε άλλα σχολεία.
Στη συνέχεια, στο Λύκειο, έφυγαν και άλλοι. Άλλοι συνεχίσαμε στο Ενιαίο και άλλοι πήγαν στα Τεχνικά Λύκεια.
Μετά από 3 χρόνια τελειώσαμε και το Λύκειο. Τότε αρχίσαμε να σκορπιζόμαστε. Εγώ πέρασα Αθήνα, η μία κολλητή μου Πάτρα και η άλλη Θεσσαλονίκη. Δε χαθήκαμε, αλλά χάθηκε η καθημερινή επαφή. Όσο να' ναι το τηλέφωνο δεν καλύπτει όλα τα κενά. (Βέβαια έχει και τα καλά του αυτό: τα συχνά ταξιδάκια σε Πάτρα και Θεσ/νίκη δεν είναι κακά.) Αλλά και με φίλους μου που πέρασαν Αθήνα αραιώσαμε. Εγώ Ζωγράφου, εκείνοι Πειραιά, 1,5 ώρα ταξίδι...
Τέλος πάντων...
Και κατά τη διάρκεια των σπουδών μας κάνουμε καλούς φίλους και είναι ενδιαφέρον να έχεις φίλους από όλες τις άκρες της Ελλάδας.
Τώρα τέλειωσαν και οι σπουδές και ο καθένας παίρνει τον δρόμο του.
Πρώτος έφυγε Ο φίλος μου, πήγε Αμερική για σπουδές.
Τώρα φεύγουν και οι υπόλοιποι. Άλλοι φεύγουν για πρακτική σε Ευρώπη, άλλοι για μεταπτυχιακά και διδακτορικά σε Αμερική και άλλοι πάνε φαντάροι. Λίγοι θα μείνουν εδώ...
Θα φύγω, λοιπόν, και εγώ... Όχι για να μην μείνω μόνη μου, μόνοι δεν μένουμε ποτέ!
Απλώς θέλω να φύγω για μένα, για τους δικούς μου λόγους... Για τη δική μου ζωή, γιατί επιτέλους έμαθα να βάζω και γω στόχους! (*σ' ευχαριστώ εσένα που μου έμαθες να το κάνω)

θα 'θελα να 'μαι εσύ για μία ώρα

2009-06-27T13:50:00.005+03:00

δεν ξέρω γιατί αλλά μ'αρέσει αυτό το τραγούδι...
γλυκό, στενάχωρο...
δεν ξέρω...
Anyway... Να περνάτε όμορφα!

Ουρανός η αγκαλιά μου...

2009-06-15T00:07:00.006+03:00

Είμαι εγώ ο ουρανός και εσύ ο ήλιος μου!
Είσαι εδώ και με γεμίζεις. Λείπεις εσύ και σκοτεινιάζω.

και δε θα σου λείπω....

2009-06-10T19:23:00.003+03:00

Στης ζωής μου το τρένο θα είσαι μέσα και συ....

όνειρα

2009-06-01T22:02:00.005+03:00

Η Miou-Popofotitsa με κάλεσε σε ένα ονειρο-παιχνίδι.
Όνειρα...όνειρα...
Μ'αρέσουν τα όνειρα, σε αντίθεση με τα σχέδια! Ονειρεύομαι με μουσικές, με το θρόισμα των φύλλων, με το φως του φεγγαριού...

Ονειρεύομαι:

ένα μαγικό ταξίδι με μια βαρκούλα.
να ταξιδέψω σε όσες περισσότερες χώρες μπορώ.
ένα σπίτι με θέα στη θάλασσα. Να βλέπω το απέραντο γαλάζιο της και να μην το ξεχωρίζω από αυτό του ουρανού. Να έχει, όμως, και ένα παράθυρο από εκείνα που κοιτάζουν στον ουρανό, να βλέπω το φεγγάρι και να συνεχίζω τα όνειρα.

το παραπάνω σπίτι να έχει και έναν υπέροχο κήπο με τριαντάφυλλα, κρίνα, μαργαρίτες, ντάλιες, πολύ γρασίδι και ένα όμορφο καναπεδάκι για δύο.
τους φίλους μου ζευγάρια ευτυχισμένα και όχι να αναλώνονται σε "χαζοσχέσεις" που μόνο αυτό που ζητάνε δεν τους δίνουν.
τον αδελφό μου παντρεμένο για να ηρεμήσουν επιτέλους οι γονείς μου που λένε συνέχεια ότι αυτόν δε θα τον αντέξει καμία.
τους γονείς μου να φτάνουν τα βαθιά γεράματα, γιατί πολύ με έχει αγχώσει η μαμά μου με τις περιπέτειες της υγείας της.
να ξυπνάω κάθε πρωί με τη μορφή αγαπημένου προσώπου στο μυαλό και να χαμογελώ.
να είμαι σε ένα εργαστήριο όλη μέρα να δουλεύω.
μετά τη δουλειά (στο εργαστήριο βέβαια) να μου κρατάει το χέρι εκείνος, να λέμε βλακείες στο δρόμο μέσα στο αμάξι και να επιστρέφουμε μαζί στο σπίτι εκείνο με τον όμορφο κήπο και τη "γαλάζια" θέα.
να κοιμάμαι και να ξυπνάω στην αγκαλιά του και με τα φιλιά του.
το χαμόγελό του καρφιτσωμένο για πάντα στο πρόσωπό του.
να ζήσω όσο πιο πολλές εμπειρίες μπορώ και να κάνω πράγματα πέρα από τα όριά μου.

Πονάει πολύ όταν γκρεμίζονται τα όνειρά μας. Μα, είναι τόσο όμορφο να κοιμόμαστε με αυτά!
Εύχομαι τα μαξιλάρια σας να έχουν και όνειρα μέσα, όχι μόνο πούπουλα!
keep dreaming...!

Σ'αγαπάω... μ'ακούς;

2009-05-21T00:26:00.011+03:00

Σ' αγαπάω, μ'ακούς;
Κλαίω, πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι
κλαίω για τα χρόνια που έρχονται χωρίς εμάς
και τραγουδάω για τα αλλά που πέρασαν, εάν είναι αλήθεια.
Για τα "πίστεψέ με" και τα "μη".
Μια στον αέρα μια στη μουσική,
εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδάω
κλαίω για το σώμα πού άγγιξα και είδα τον κόσμο.
Έτσι μιλώ για 'σένα και για 'μένα.
Επειδή σ' αγαπάω και στην αγάπη
ξέρω να μπαίνω σαν πανσέληνος
από παντού, για 'σένα
μέσα στα σεντόνια, να μαδάω λουλούδια κι έχω τη δύναμη.
Αποκοιμισμένο, να φυσάω να σε πηγαίνω παντού,
σ' έχουν ακούσει τα κύματα πως χαϊδεύεις,
πως φιλάς, πως λες ψιθυριστά το "τι" και το "ε."
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά.
Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτάδι,
πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει.
Το κλειστό παντζούρι εσύ, ο αέρας πού το ανοίγει εγώ.
Επειδή σ' αγαπάω και σ' αγαπάω.
Πάντα εσύ το νόμισμα και εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει
τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο.
Τόσο η ελάχιστή σου αναπνοή που πια
δεν έχω τίποτε άλλο μες στους τέσσερις τοίχους,
το ταβάνι, το πάτωμα να φωνάζω από 'σένα
και να με χτυπά η φωνή μου
να μυρίζω από 'σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι.
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο
δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ακούς;
Είναι νωρίς ακόμη μέσα στον κόσμο αυτόν αγάπη μου
να μιλώ για 'σένα και για μένα.
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ' ακούς;
Είμ' εγώ, μ' ακούς; Σ' αγαπάω, μ' ακούς;
Πού μ' αφήνεις, που πας, μ' ακούς;
Θα 'ρθει μέρα, μ' ακούς; για μας, μ' ακούς;
Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς;
Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ' ακούς;
το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και μ' ακούς;
Της αγάπης μια για πάντα το κόψαμε
και δεν γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς;
Σ' άλλη γη, σ’ άλλο αστέρι, μ' ακούς;
δεν υπάρχει το χώμα δεν υπάρχει ο αέρας που αγγίξαμε,
ο ίδιος, μ' ακούς;
και κανείς δεν κατάφερε από τόσον χειμώνα
κι από τόσους βοριάδες, μ' ακούς;
Νά τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ' ακούς;
Μες στη μέση της θάλασσας
από το μόνο θέλημα της αγάπης, μ 'ακούς.
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς.
Άκου, ποιος μιλάει στα νερά και ποιος κλαίει, ακούς;
Είμαι εγώ που φωνάζω κι είμαι εγώ που κλαίω, μ' ακούς;
Σ' αγαπάω, σ’ αγαπάω, μ' ακούς;
Για 'σένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς
και γιατί, λέει, να μέλει κοντά σου να 'ρθω.
Που δεν θέλω αγάπη αλλά θέλω τον αέρα που αναπνέεις
και για 'σένα κανείς δεν είχε ακούσει.
Μόνη να περιμένω που θα πρωτοφανείς
σαν από μια εικόνα κατεστραμμένη
Που κανείς να μην έχει δει για σένα για 'σένα μόνο εγώ,
μπορεί, και η μουσική που διώχνω μέσα μου
αλλά αυτή γυρίζει δυνατότερη για 'σένα,
όλα για 'σένα, για 'σένα σαν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή.
Που βρίσκει μες στο σώμα και που τρυπάει τη θύμηση
έτσι σ' έχω κοιτάξει που μου αρκεί.
Να' χει ο χρόνος όλος αθωωθεί μες σε αυτά που το πέρασμα σου αφήνει.
Νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί πριν από εσένα και μαζί σου.
Πήγαινε, και ας έχω εγώ χαθεί ένα κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μέσα μια φωνή κι έναν καθρέφτη να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ.
Να σε βλέπω μισό να περνάς από μπροστά μου
και μισή να κλαίω για αυτό που χάνω, σ' αγαπάω... Μ' ακούς;

Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς...;

Οδυσσέας Ελύτης

Για σένα αγάπη μου που ποτέ δε θα καταλάβεις τι είσαι για μένα.
Για σένα αγάπη μου που ποτέ δε θα καταλάβεις πόσο σ'αγαπάω.
Για σένα αγάπη μου που αν ήξερες πόσο πολύ σ'αγαπάω θα τρόμαζες.
Για σένα αγάπη μου που είσαι ο ήλιος μου.
Για σένα αγάπη μου που μπορείς και με σκοτώνεις.
Για σένα αγάπη μου που με ένα φιλί σου με ανασταίνεις.

παραμυθάκι μου σκληρό

2009-05-20T02:03:00.002+03:00

My playlist

2009-05-10T16:40:00.005+03:00

Η fei, η άγνωστη φίλη μου, με κάλεσε σε ένα μουσικό παιχνίδι... Έστω και καθυστερημένα της απαντώ...

1. φίλαμε - rififi

2. πάθος - Εκείνος + Εκείνος

3. Αν ήσουν άγγελος - Καζούλης

4. She Is - The Fray

5. Dust in the Wind - Kansas

Στέλνω και γω με τη σειρά  μου, προσκλήσεις σε

mafalda  και   Miou

Αντέχω κι άλλο?

2009-04-24T13:51:00.002+03:00

Εκεί που ηρεμώ, εκεί εμφανίζεσαι ξανά και ξύνεις πάλι τις πληγές μου. Δίνεις πάλι υποσχέσεις, με γεμίζεις προσδοκίες, μου βγάζεις πάλι συναισθήματα… και μετά... φεύγεις πάλι;;;

Και εγώ τι κάνω μετά; Μαζεύω πάλι τα κομμάτια μου, προσπαθώ να συνεχίσω από εκεί που είχα σταματήσει, να πάω μπροστά, να σε ξεχάσω πάλι.

Δεν ανήκεις σε μένα, δεν ανήκεις σε κείνη, δεν ανήκεις σε καμία! Είσαι, απλώς, εσύ! Μοναδικός με τα ελλατώμματά σου.

Κάποτε σου ζήτησα να μην με αφήσεις ποτέ, να είσαι πάντα εδώ για μένα, τώρα δε σου ζητάω τίποτα, ούτε να μείνεις ούτε να φύγεις. Δεν έχω τη δύναμη να σε διώξω μακριά, αλλά ούτε και αντέχω να με διαλύσεις πάλι...

Ήρθε και το Πάσχα...

2009-04-17T23:24:00.003+03:00

Μεγάλη Παρασκευή... Ανάσταση αύριο...
Δε μου πολυαρέσουν οι γιορτές, με μελαγχολούν. Γιατί να πρέπει να είμαστε όλοι χαρούμενοι;; Εγώ στις γιορτές σκέφτομαι γιορτές παλαιότερων χρόνων... Σκέφτομαι άτομα που ήταν μαζί μου τότε και τώρα είναι απόντες. Άλλοι έφυγαν από τη ζωή μου και άλλοι από την ίδια τη ζωή.
Τέλος πάντων...
Εύχομαι αυτές οι γιορτές να είναι για όλους οι καλύτερες ever!
Καλή Ανάσταση!

Αγάπη vs Έρωτας.... Ποιός ο νικητής?

2009-04-12T17:47:00.007+03:00

Λένε ότι όταν αγαπάς κάποιον πεθαίνεις για εκείνον, τον βάζεις πάνω απ' όλα...
Τι γίνεται, όμως, αν ερωτευτείς κάποιον άλλον? Μπορεί να γίνει?
Πώς μπορείς να έχεις κάποιον πάνω απ' όλα και ξαφνικά να νιώθεις ένα τόσο εγωιστικό συναίσθημα, όπως είναι ο έρωτας, για κάποιον άλλον?
Τι από τα δύο μπορείς να θυσιάσεις? Ποιο πονάει λιγότερο?
Έναν άνθρωπο που τον αγαπάς δεν μπορείς να τον βγάλεις από τη ζωή σου. Από την άλλη αν είσαι ερωτευμένος, δεν μπορείς να τον βγάλεις από το μυαλό σου...
Και αν πρέπει να πληγώσεις κάποιον, από τους δύο ποιον πληγώνεις? Αυτόν που αγαπάς ή αυτόν που σε τρέλανε?

Η αγάπη είναι σημαντική αλλά ο έρωτας είναι δυνατός!
Η αγάπη χτίζεται, περνάει δοκιμασίες, δε μένει στις πρώτες εικόνες... Ο έρωτας συνήθως ξεφουσκώνει...
Η αγάπη είναι γλυκιά, έχει τόσα που κρύβονται μέσα της... Ο έρωτας σε ωθεί να κάνεις τρέλες, να υπερβείς τον εαυτό σου...
Ο έρωτας μπορεί να εξελιχθεί σε μια αγάπη αλλά η αγάπη κρύβει μέσα της και τον έρωτα!
Αν αρνηθείς κάποιον που τον ερωτεύτηκες, μπορεί να σου μείνει απωθημένο... Αν αρνηθείς κάποιον που αγαπιόσαστε, μπορεί να τον χάσεις για πάντα...
Αυτός που σ' αγαπάει σε θέλει για αυτό που είσαι... Εκείνος που σε ερωτεύτηκε σε θέλει για αυτό που του δείχνεις...
Στην αγάπη μπορεί να μείνεις στάσιμος... Στον έρωτα εξελίσσεσαι και εσύ και η σχέση...

Έστω ότι επιλέγεις...
Αν η επιλογή σου είναι η αγάπη, θα συνεχίσει να γυρίζει στο μυαλό σου το άτομο που ερωτεύτηκες- έστω και για λίγο καιρό. Θα σε "τρώει" το τι θα γινόταν αν ήσουν μαζί του. Αλλά δεν θα έχεις χάσει αυτόν που αγαπάς, αυτόν που είναι για σένα φίλος- σύντροφος- εραστής. Και αν σ' αγαπάει και εκείνος τόσο, θα σε κάνει να τον ερωτευτείς ξανά, όπως σίγουρα θα είχε γίνει και παλαιότερα.
Αν η επιλογή σου είναι ο έρωτας, θα ξεχάσεις για την ώρα την αγάπη. Θα ζήσεις αυτό το μοναδικό συναίσθημα, αυτόν τον τρελό ενθουσιασμό. Αν, όμως, σου περάσει? Θα έχεις χάσει αυτό που είχες. Και, ότι και αν κάνεις, δε θα μπορέσεις ποτέ να το φέρεις πάλι πίσω και να είναι το ίδιο.

Τι κάνεις λοιπόν???
Σκέφτεσαι ποιος από τους δύο σου ταιριάζει περισσότερο? Τι σκέφτεσαι?
Και αν ο ένας σου ταιριάζει και τον αγαπάς, αλλά ο άλλος σε έχει ξετρελάνει?

Μικρά Βήματα για μια Νέα Αρχή

2009-04-08T20:34:00.004+03:00

Αυτή είναι μια πρώτη και διστακτική προσπάθεια από μένα να γίνω μέλος των bloggers...
Η αλήθεια είναι ότι καιρό τώρα παρακολουθώ διάφορα blogs και πολλά από αυτά με έχουν εντυπωσιάσει. Ο λόγος είναι μάλλον η ευχέρεια των συγγραφέων να εκφράζουν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους. Κάτι τέτοιο θα προσπαθήσω να κάνω και εγώ! Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, αλλά θα το προσπαθήσω. Ας είστε λίγο επιεικείς μαζί μου.
Εύχομαι να με καλωσορίσετε στην παρέα σας και να με διαβάζετε που και που.
Σύντομα θα ακολουθήσει και η πρώτη μου ανάρτηση με σκέψεις και ιστορίες απο "τη δικιά μου οπτική γωνία"...
Bye για την ώρα!!!!