Πρώτο βράδυ μόνη μου... και δεν ξέρω πώς θα περάσει... Έφυγε και με άφησε εδώ μόνη!
Να πω την αλήθεια δεν περίμενα ότι θα ήταν τόσο άσχημα, αλλά τελικά δεν περνάνε οι ώρες με τίποτα... και πρέπει να περάσουν 10 μέρες!
Το πρωί που έφευγε σηκώθηκα και γω μαζί του. Περίμενα να φύγει. Μετά απο λίγο ξαναπήγα στο κρεββάτι. Ξάπλωσα με το κινητό στο χέρι μήπως και με πάρει ενώ θα περιμένει την πτήση του. Με πήρε ο ύπνος... Χτυπά το τηλέφωνο, το σηκώνω. Η πτήση του ακυρώθηκε και πρέπει να περιμένει 2,5 ώρες για την επόμενη. Μαλακία, έπρεπε να είχα πάει μαζί του να παίρναμε εκεί μαζί πρωινό... Μιλάμε άλλες δυο φορές στο τηλέφωνο μέχρι να φύγω από το σπίτι. Πηγαίνω στο εργαστήριο και περνάω 4 ώρες μεσα στο άγχος για τη δουλειά που πρέπει να βγάλω. Εκεί ξεχνιέμαι, δεν τον σκέφτομαι συνέχεια. Επιστρέφω σπίτι στις 5. Το σπίτι είναι άδειο... κανείς να με περιμένει, κανείς να με φωνάξει "πιτσούνι" μόλις ανοίγω την πόρτα, κανείς να με εκνευρίσει, κανείς να μου γκρινιάξει...
Από εκείνη τη στιγμή μέχρι τώρα η ώρα κυλά αργά και βασανιστικα. Έχω έναν κόμπο στο στομάχι και εκείνος έχει ακόμα 6 ώρες πτήση.
Και το χειρότερο, έχουμε τριήμερο εδώ! Τρεις ολόκληρες μέρες χωρίς δουλειά...να σκέφτομαι μόνο εσένα. Πώς θα περάσει? Αγάπη, έλα πίσω να κάνουμε βόλτες με ποδήλατα (κερνάω εγώ)!
Μου λείπεις! Σ'αγαπάω...
Να πω την αλήθεια δεν περίμενα ότι θα ήταν τόσο άσχημα, αλλά τελικά δεν περνάνε οι ώρες με τίποτα... και πρέπει να περάσουν 10 μέρες!
Το πρωί που έφευγε σηκώθηκα και γω μαζί του. Περίμενα να φύγει. Μετά απο λίγο ξαναπήγα στο κρεββάτι. Ξάπλωσα με το κινητό στο χέρι μήπως και με πάρει ενώ θα περιμένει την πτήση του. Με πήρε ο ύπνος... Χτυπά το τηλέφωνο, το σηκώνω. Η πτήση του ακυρώθηκε και πρέπει να περιμένει 2,5 ώρες για την επόμενη. Μαλακία, έπρεπε να είχα πάει μαζί του να παίρναμε εκεί μαζί πρωινό... Μιλάμε άλλες δυο φορές στο τηλέφωνο μέχρι να φύγω από το σπίτι. Πηγαίνω στο εργαστήριο και περνάω 4 ώρες μεσα στο άγχος για τη δουλειά που πρέπει να βγάλω. Εκεί ξεχνιέμαι, δεν τον σκέφτομαι συνέχεια. Επιστρέφω σπίτι στις 5. Το σπίτι είναι άδειο... κανείς να με περιμένει, κανείς να με φωνάξει "πιτσούνι" μόλις ανοίγω την πόρτα, κανείς να με εκνευρίσει, κανείς να μου γκρινιάξει...
Από εκείνη τη στιγμή μέχρι τώρα η ώρα κυλά αργά και βασανιστικα. Έχω έναν κόμπο στο στομάχι και εκείνος έχει ακόμα 6 ώρες πτήση.
Και το χειρότερο, έχουμε τριήμερο εδώ! Τρεις ολόκληρες μέρες χωρίς δουλειά...να σκέφτομαι μόνο εσένα. Πώς θα περάσει? Αγάπη, έλα πίσω να κάνουμε βόλτες με ποδήλατα (κερνάω εγώ)!
Μου λείπεις! Σ'αγαπάω...
